May Laysen
Abra-Harm
‘Stomme trut!’ Mijn vredig kerstgevoel is verdwenen. Ik smijt de keukenkasten dicht. Ondanks al mijn lijstjes ben ik toch een belangrijke boodschap vergeten. Sinds mijn scheiding ben ik een zeef. Ik heb zolang mijn best gedaan om het huwelijk te laten werken dat ik moeite heb met het toegeven dat trouwen gewoon een te logisch gevolg was van wat ooit begon als een jeugdliefde. Ik blaas de losgeschoten pluk haar uit mijn gezicht. Mijn horloge wijst dat de supermarkten inmiddels zijn gesloten en het afgesproken tijdstip nadert. Denk, Sarah, denk! Schel echoot de bel door onze gemeenschappelijke hal. Bij de brievenbus staat H.J. Timmer dus geen idee wie er naast me woont. Met mijn nagels roffel ik op de deur, ik heb haast én honger. Witte heren sneakers op een zwarte deurmat. Mijn buurman draagt geen sokken en zijn broekspijpen zijn smal. Ik stotter een excuus en mijn vraag. ‘Of ik wát in huis heb?’ Zijn lach breekt zijn vragend gezicht. Witte tanden omringd door volle lippen en een zwart stoppelbaardje. Met zijn hoofd in zijn nek schaterlacht hij. De vlinderdas strekt om zijn nek, zijn witte overhemd rekt mee. Met zijn vinger wenkt hij mij naar binnen. ‘Ik wilde binnenkort een kopje suiker bij jou komen lenen maar deze vind ik veel origineler.’ Zijn zwarte pantalon spant samen met zijn bilpartij, mijn hakken tippelen achter hem aan over de plavuizen terwijl ik mijn rood gestifte mond dichtklap. De kerstdecoratie maakt zijn appartement sfeervol. Dat van mij zit nog verstopt in verhuisdozen. George Michael zingt zacht “Last Christmas, I gave you my heart”. Het raakt me weer. ‘Voila! Red ik hiermee jouw kerstdiner?’ De klap van het glazen potje op de bar, brengt me weer in zijn keuken. Blauwe ogen kijken me onderzoekend aan. Ik sla mijn ogen neer, schud mijn hoofd. ‘Kutnummer,’ en druk mijn tranen weg. ‘Helemaal mee eens!’ Hij pakt een fles wijn. ‘Kerstborrel?’ Ik knik. We toosten op vergeten boodschappen en exen. Bij het tweede glas app ik mijn vriendinnen: - Beginnen jullie maar vast. Ik start met het toetje! - ‘Is dit het pittigste wat jij in huis hebt?’ Ik tik op het etiket van het potje. Twee uur te laat bel ik aan. José doet open. ‘Zo, Sarah. Ben jij er eindelijk?’ Breed lachend laat ik het potje zien. Anneke loopt de hal in. ‘Ja, te laat! We zijn allang klaar met eten.’ Sylvia komt vanuit de keuken. ‘Wow, die coupe sex-hair staat je goed!’ Blozend strijk ik over mijn haar. José doet er een schepje bovenop. ‘Wat ga jij aan die opgezwollen lippen doen?’ Anneke pakt het potje af. ‘Misschien helpt het als we dit erop smeren?’ Ik loop snel de huiskamer in maar het vragenvuur ontwijk ik niet. Rond 23.00 uur giechelen we de taxi in. ‘Waar gaat de rit naar toe, dames?’ De chauffeur kijkt geamuseerd. ‘Dat mag Sarah vertellen!’ Anneke wijst naar mij. José schuift tegen me aan. Sylvia sluit de portier. ‘Grandcafé “Bij de buren”,’ probeer ik serieus te zeggen. Ik hoop zo dat Harm er al is. ‘Jaaaaah!’ Sylvia knipoogt naar de oudere man. ‘Sarah weet waar ze de mosterd haalt.’
Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *