fbpx
AggieB
Een kerstcadeau om nooit te vergeten
De wind en de regen beukte tegen het keukenraam aan. Het was iets voor vijf uur en het schemerde. Sara nam een slok van haar rode wijn en staarde naar de overkant, naar het huis van de overburen. Het huis kende ze goed, te goed. Door de regenvlagen heen zag ze Claire met de kleine Otto naast de kerstboom staan. Paul zag ze niet.

Wat had hij ook alweer gezegd? “Als je ermee stopt dan zal het je berouwen.”

Hij had zo vriendelijk geleken toen ze elkaar drie jaar geleden waren tegengekomen. Aardig, attent, innemend en op het eerste oog goed voor zijn vrouw en kind. Ze had zich laten meeslepen en daar had Sara heel veel spijt van. Het moest stoppen. Ze zou hem verrassen met een bijzonder kerstcadeau.

Sara’s mobiel lichtte op. Claire. Drie gemiste oproepen. Hoe zou het met haar zijn? De laatste keer dat Sara haar had gezien zat ze zwaar onder de make up. Te zwaar. Sara was niet blind.

‘Hi Claire, met Sara.’
‘Wat fijn dat je terugbelt. Ik hoop dat je me kunt helpen.’
‘Wat is er aan de hand? Is er iets met Otto?’
‘Paul en ik moeten vanavond naar een galadiner en ik kom er net achter dat hij geen oppas voor Otto heeft geregeld. Ik weet dat het kerstavond is, maar ik zag dat je thuis was. Kan jij vanavond oppassen? Otto is al in bad geweest en ik leg hem zo in bed. Je hoeft eigenlijk niets te doen, behalve aanwezig te zijn.’
‘Ik heb toch geen spannende plannen voor vanavond, dus prima. Hoe laat verwacht je me?’
‘Ohh, wat ben ik blij. Kan je er over een uurtje zijn?’

Sara draaide haar glas rode wijn in de rondte. Dit was de perfecte gelegenheid.

‘Kom snel binnen. Wat een storm! Ze voorspellen dat het morgen nog erger wordt. Ik ben echt zo blij dat je wilt oppassen. Paul zal ook heel blij zijn.’
‘Waar is Paul?’
‘Die komt direct vanaf Schiphol. Hij had de afgelopen dagen een conferentie in Kopenhagen.’
‘Had je geen zin om mee te gaan?’
‘Nee, Paul was druk aan het werk en die kan mij er dan niet bij hebben.’
Zag Claire het dan echt niet?

Sara keek om zich heen. Zoals elk jaar stond er een schitterende kerstboom in woonkamer en overal hingen kerstversierselen. Wat een contrast met haar eigen huis. Ze plofte op de zachte bank neer en pakte haar mobiel. Waar had ze die bestanden gelaten?

‘Sara, is de taxi er al?’
“Nee, nog niet. Rustig aan, dan kom je twee minuten later aan, wat maakt dat nu uit?’
‘Paul vindt het niet fijn als ik te laat kom. Je weet hoe stipt hij is.’
Sara had medelijden met Claire. Alles wat Claire deed stond in het teken van Paul. Als hij maar blij was. Ze cijferde zichzelf compleet weg. En wat deed hij? Haar kleineren en fysiek worden.

Sara kon zich het incident van een maand geleden haarscherp herinneren. Ze stond in de keuken en zag Claire door de woonkamer rennen. Ze dacht eerst dat ze met Otto aan het spelen was, maar toen ze beter keek, zag ze dat Paul achter Claire aan rende, haar tegen de deur van de woonkamer gooide en haar aan haar haren de bank optrok. Wat daarna volgde had Sara eigenlijk niet willen zien.

Ze wilde Claire helpen. En ook zichzelf. Een eerdere subtiele poging om Claire te bewegen was niet geslaagd. Claire had Sara ooit na een paar glazen wijn toevertrouwd dat ze Paul alleen zou verlaten als ze bewijs van overspel had. Dan stond ze sterk en kon ze met Otto weg. De dag erna had ze Sara gevraagd om te vergeten wat ze had gezegd.

De bel van de voordeur zoemde.
‘Claire, de taxi is er.’
Claire zag er schitterend uit. Een mooie strakke rode japon, haar blonde haren opgestoken en hele fraaie stiletto hakken.
‘Je ziet er fantastisch uit Claire, wow!’
‘Dank je. ik hoop dat Paul dat ook vindt.’
‘Ik app je als we naar huis komen, oké?’
‘Geen zorgen, ga jij maar genieten. Ik zie jullie wel verschijnen.’
Sara keek Claire na toen ze naar de taxi liep. Het viel haar op dat Claire met haar rechterbeen trok.

Otto lag vredig te slapen met zijn teddybeer vastgeklemd in zijn armen. Sara zat in de stoel tegenover zijn bed. Hij had haar haar grootste wens afgenomen, dat zou ze hem nooit vergeven. Hij was als een wolf in schaapskleren. Het was tijd om te boeten. Ze had ook een kleine Otto kunnen hebben.

Sara speelde het geluidsfragment voor de derde keer af. Het kostte haar moeite om ernaar te luisteren. Het filmpje dat ze stiekem had gemaakt bekeek ze voor de tweede keer. Hoe zou ze dit ultieme kerstcadeau verpakken? Het effect moest maximaal zijn.

Sara schrok wakker van het geluid van haar mobiel en viel bijna van de bank. Claire. Ze zouden over een kwartier thuis zijn. De appjes aan Claire en Paul stonden klaar. Ze moest er alleen nog voor zorgen dat zij thuis was voordat ze de appjes zouden lezen.

‘Sara, wat leuk je te zien. Wat zie je er goed uit! Claire kan een voorbeeld aan je nemen.’
Sara keek Claire aan en zag een gepijnigde vrouw.
‘Dank voor het oppassen Sara. Paul, ik loop even naar de kamer van Otto.’
Sara bukte en pakte haar tas die naast de bank stond. Ze voelde zijn armen om haar middel en draaide zich direct om. Paul stonk naar drank.
‘Zo en waar blijft mijn kerstcadeau overbuurvrouw? Ik neem aan dat je ons laatste gesprek niet bent vergeten?’
‘Heb je niet een beetje teveel gedronken? Ik zou maar eens gaan slapen.’
‘Je hoort morgen van me.’
Paul liep naar de keuken en schonk een glas whisky in. Sara liep snel naar de voordeur.
‘Doei Claire, ik ga naar huis. Tot snel!’

Sara ontgrendelde haar voordeur, trapte haar laarzen uit en liep naar het raam van de keuken. Paul en Claire zaten naast elkaar op de bank. Sara pakte haar mobiel.
“Lieve Claire en Paul, ik wens jullie beiden een hele fijn kerst. Bijgevoegd mijn kerstcadeau. Tegelijkertijd openen :). Sara."
Ze drukte op “versturen."

Paul sprong van de bank en zwaaide druk met zijn armen. Claire zat met haar hoofd voorovergebogen in haar handen. Het duurde niet lang voordat Claire opstond. Ze liep op Paul af en gaf hem een klap in zijn gezicht. Paul greep met zijn hand naar zijn neus. Claire rende de woonkamer uit. Sara kon Pauls woede bijna voelen en ze zag hoe de kerstboom door de woonkamer vloog. Ze verschool zich snel achter het gordijn van het keukenraam.

De bel van de voordeur zoemde. Sara schoof het gordijn een stukje opzij. Paul stond nog in de woonkamer.
‘Wie is daar?’
‘Sara, alsjeblieft doe open. Ik ben het Claire. Ik heb Otto bij me.’
‘Claire, het spijt me zo, ik ..’
‘Ik leg Otto eerst in jouw logeerkamer. Schenk alvast maar een glas wijn voor me in.’

Sara staarde naar de twee volle wijnglazen op haar salontafel. Claire zat zwijgend naast haar.
‘Claire, ik heb je echt niet willen kwetsen.’
‘Ik wist van jou en Paul. Ik wist van Paul en al die anderen. Ik ben echt niet zo blond als ik eruit zie. Nee, ik vond het niet leuk, maar het zorgde ervoor dat Paul zich minder met mij bezighield. Zo had ik meer rust. Sara, je hebt me het mooiste kerstcadeau gegeven dat ik me kon wensen!’
‘Wat????’
‘Je hebt me net het bewijs gegeven dat ik nodig had: het vreemdgaan, de mishandelingen. Ik kan nu weg met Otto. Geen rechter die mij niet gelooft en mij niet het gezag over Otto geeft.’
Sara wilde iets zeggen, maar er kwam geen geluid uit haar mond.
‘Sara, ik vind het zo verschrikkelijk voor je. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt als iemand je dwingt om een zwangerschap af te breken. Ik weet hoe sterk jouw kinderwens is.’
Sara en Claire keken elkaar aan.
‘We pakken hem met alles wat we hebben. Ik heb de bestanden gelijk doorgestuurd naar mijn advocaat en die heeft de politie ingeseind. Paul heeft straks geen baan meer, geen kind meer, geen huis om in te wonen en ik zal er persoonlijk voor zorgen dat hij binnen no time financieel aan de grond zit. Je hebt mij, Otto en jezelf een fantastisch kerstcadeau gegeven.’
‘Fijne kerst Sara.’
‘Fijne kerst Claire.’
Reageer
Lauke
05/01/2019 at 10:27
Reply

Inderdaad, een zeer verrassend verhaal, mooi hoor,!



Jeb
03/01/2019 at 11:22
Reply

Wat een leuk, verrassend verhaal zeg! Met plezier gelezen👍🏻. Echt eens wat anders! Complimenten.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *